اگر بخواهم باب گلهی دلم را در مورد تقلب (از تمرینات درسی گرفته به عنوان پایینترین سطح تا سطوح بینالمللی که حسابی آبروی ما را میبرد) بگشایم، طوماری خواهد شد خرچنگقورباغه که شاید مفت نیرزد؛ چرا که تنها سطوری غرغر است و ارزش دیگری ندارد. آن هم گله از دانشگاهی که (خیر سر خودش و دانشجو(؟)هایش) نام بهترین دانشگاه ایران را به گوشش آویزان کرده. به جای شکوه، چند دیدگاه تکجملهای را که زیر یک سوال (که به نظر میرسیده در واقع یک تکلیف درسی بوده) مطرح شده در StackOverflow دیدم به شما نشان میدهم و سکوت میکنم. وضعیت را به زیبایی توصیف کرده است...

انگیزه؛ چیزی که بیشتر از هرچه در این روزهای زندگیام نیاز دارم. خاطرات تلخ گذشته، دگرباره هجوم آورده به منِ دستتنها. حالا آنها اشکالی ندارند. لااقل با چند سیسی اشک و کمی ناراحتی، سر و تهش هم میآید. اما انگیزه آن چیزی است که صبح که از خواب برمیخیزم به آن احتیاج دارم. همان چیزی است که ندارم. این حجم از پوچی و بیهدفی، آزارم میدهد. همواره با هدف و برنامه و انگیزه فراوان زیستهام. به خاطر آنها نفس کشیدهام. اما اکنون. میدانم سبب بیانگیزگیام را و همچنین میدانم سبب غمم را. اما کجاست آن شجاعتِ خدادادی که فریاد برآرم؟ تا این اندازه اتلاف زن